Over Ons

Iran

Iran, of Perzië, is een land in Zuidwest-Azië. De hoofdstad is Teheran, dat met meer dan 16 miljoen inwoners tevens de grootste stad van het land is. In totaal wonen er in Iran 66.429.284 (2009) mensen. Iran ligt in het Midden-Oosten en grenst aan Irak, Turkije, Armenië, Azerbeidzjan, Turkmenistan, Afghanistan en Pakistan. De Perzische Golf en de Golf van Oman bevinden zich ten zuiden en de Kaspische Zee ten noorden van Iran. Iran deelt de Kaspische Zee, behalve met de republiek van Azerbeidzjan en Turkmenistan, ook met Kazachstan en Rusland.

De export van aardolie en aardgas vormen de belangrijkste bron van inkomsten van Iran. Iran heeft daardoor een belangrijke positie als op drie na grootste olie-exporteur ter wereld.

Interessante links

Mooie foto’s met schitterende muziek

Het Volkslied van Iran

De waterpijp

Oorspronkelijk kwam de waterpijp mogelijk uit India (er zijn verschillende theorieën), maar toen was hij nog in zijn meest primitieve vorm: een kokosnoot. Maar het principe is hetzelfde gebleven: een gedeeltelijk met water gevulde fles rust een standaard met daarin een brandende kooltjes en daarin de tabak. De door het water afgekoelde rook wordt via een lange slang met een mondstuk aan het einde opgezogen. Zijn populariteit verspreidde zich tot Iran en de rest van de Arabische wereld. Er zijn vele benamingen: hookah, shisha, narghile of hubbly-bubbly.

Ook bij ons kunt u genieten van de waterpijp en wij helpen u graag om een uitleg te geven als het voor de eerste keer zou zijn.

De Keuken van Iran

Over ingrediënten en hun toepassing artisjokken, aubergines, citroenen, limoenen, sinaasappels, pistaches, spinazie, saffraan of dragon koken, zouden we onmiddellijk aan Iran moeten denken.
Deze ingrediënten en vele andere producten kwamen uit Iran, historisch gezien uit het oude Perzië.
Gelegen in het midden van de Zijde Route, had het een strategische positie, waar het het Oosten en het Westen samenvloeien, een brug tussen de oude en de middeleeuwse werelden. Hierdoor was het een ideale overslagpunt voor producten uit de Oriënt en het Westen, en dat al gedurende duizenden jaren.

Veel van deze producten werden in oude tijden door de Arabieren in Iran geïntroduceerd, uit China en Indië , daarna overgebracht naar het Iberische schiereiland, door de arabieren, na de opkomst van de Islam.
In de eeuwen erna, werden zij verspreid, vanuit dit toenmalige Arabische bolwerk in Europa, over de rest van het continent.
De namen van deze voedselproducten en ingrediënten, zijn vertaald in de meeste Europese talen, maar in vele gevallen, dragen ze ook nog steeds hun Gearabiseerde-Persische naam.
Enkele voorbeelden, abrikozen kregen hun naam van de Arabisch/Perzisch (Al-barquq); artisjokken (Al-khurshuf); citroenen en limoenen (laymun); sinaasappels (naranj); en spinazie (isbanakh.

Het Iraanse gebruik van kruiden in hun voedsel heeft een geschiedenis die terug gaat naar het begin van de beschaving.
De traditie van het gebruik van specerijen werd voortgezet, in de keuken van de Soemeriërs en Babyloniërs in Mesopotamië, en ontwikkelde zich in Iran tot “haute cuisine” in de keuken van de koningen.
Klei-tabletten uit de tijd van deze oude cultuur, lieten zien, dat de inwoners van Mesopotamië, basilicum, koriander, komijn en karwij, al 4.000 voor Christus in hun voedsel gebruikten.
werd de culinaire kunst van Iran, door het gebruik van deze, en een aantal lokale kruiden, evenals de introductie van planten en producten uit naburige landen, verfijnd.
Door de eeuwen heen hebben zij een keuken ontwikkeld, waar het water je van in de mond loopt, door de juiste hoeveelheid kruiden en specerijen te combineren.
Uien en knoflook worden gebruikt, maar enkel in kleine hoeveelheden, om anderen niet te beledigen, naar men zegt.
De andere specerijen zoals kaneel, kardemom, kruidnagel, korianderzaad, dille, nootmuskaat, paprikapoeder, granaatappelen, saffraan, sumac, geelwortel, evenals oranjebloesem-water en roze- water, dienen met discretie te worden gebruikt, dus niet te overweldigend, maar slechts benut om de hoofd-bestanddelen te versterken.

Een wereld van zoete en zure sauzen, gevulde groenten, druivenbladeren en talloze soorten gebak werd ontwikkeld.
Vlees en fruit worden dikwijls samen gekookt en tegelijkertijd versterkt met een minimaal gebruik van kruiden en specerijen, om exotische gerechten te verkrijgen.
Door het subtiele gebruik van vers en gedroogd fruit, is het evenwicht tussen zoet en zuur altijd gegarandeerd.
Het is geen wonder dat reeds honderden jaren, Iran één van de meest verfijnde keukens van westelijk Azië is geworden.

Veel van het voedsel in het midden-oosten, zoals tarwebrood, aubergine, kekererwten, gedroogde tuinbonen bonen, lam, linzen, rijst en yoghurt is ook in Iran van het uiterste belang.
Nog altijd bezit Iran de kunst om een stap verder te gaan met koken.
Zij gebruiken veel meer rijst dan de andere mensen in dat deel van de wereld.
Rijst wordt bij zowat iedere maaltijd opgediend. Het hoogtepunt van de rijstmaaltijden is Chelo Koresh (knapperige gebakken rijst met een saus on top) die in de meeste huisgezinnen tenminste eenmaal dagelijks opgediend wordt.komt, in de Iraanse keuken, tarwe en zijn producten.
Zowel gekookt gebroken tarwe (burghul) dat als rijst wordt gekookt, gestoomd of als pilaf opgediend.

Voor Iraniërs is jong mals lam en, in mindere mate geit, het meest favoriete vlees.
In hoofdzaak gecombineerd met rijst, in gerechten zoals Tah Kin (laagjes rijst, yoghurt en lam) of de vele Dolmeh (gevulde groente) gerechten.
Zelden staat er rundvlees, kip of vis op het menu.

Sommige bekende Iraanse gerechten zijn: Abgousht (een stoofpot van vlees en groente); Fesenjan (de Kip in granaatappel en walnoten saus); en het Shirin Polo (kippen borst met rijst en gehakte amandelen.
Het kroonjuweel van de Iraans nationale keuken, is Chelo Kabab (gemarineerde op houtskool-gegrild lam op rijst opdiende) en wordt beschouwd als het populairste gerecht van het land.
Gegrilde tomaten, Naan ( brood) en Panir (witte kaas) wordt gewoonlijk met Chelo Kabab opgediend.

Toch, hoewel in de Westelijke wereld, Iraniërs gewoonlijk met kababs worden geassocieerd, omvat de Iraanse keuken ook een grote verscheidenheid van kaas, ei, zuivel, graan, peulvruchten, groenten, yoghurt en fruit gerechten. Hele, gemalen of gehakte noten, voornamelijk pistaches, walnoten en amandelen, worden ook vaak gebruikt als bestanddeel of versiering van een groot aantal gerechten.
Sabzi Khordan (brood en kaas-komkommer-walnoot); Kuku (ei en groente omelet); Aash (een serie soepen); en Maast-o-Khiar (Komkommer in Yoghurt); en, voornamelijk aubergine (genaamd, de aardappel van Iran), zijn par excellence het voedsel voor een ieder.is goed voor ongeveer veertig soorten brood – in alle vormen en maten.
Een type plat brood wordt altijd bij elke maaltijd opgediend.
Het gebruikelijke dessert voor Iraniërs zijn verse fruitsoorten.
Omvat hun keuken ontelbare soorten gebak zoals Baklava, Shirinis (puddingen), gekonfijt en gedroogd fruit, noten, rozijnen en honing, alle opgediend met een zoete drank genaamd Sharbat.is in plaats van koffie de nationale drank.
De zoete hete thee (gekruid of normaal) opdiend in kleine bekers is de gebruikelijke verfrissing.
De thee wordt aan het begin van de dag, bij pauzes in het werk, en bij sociale bijeenkomsten of zakelijke bijeenkomsten genoten.
Bijna even belangrijk in het dagelijkse leven van de Iraniërs is Dugh (yoghurt, verdund met water en licht gezouten).
Verfrissend en verrukkelijk, het wordt opgediend als een drank en wordt gewoonlijk bij de maaltijd gebruikt. (Bron: Smulweb)